 |
 |
||||
|
GAZELE Co mam rzec? Dla kogo zgłębialiżmy życia drogi? Mądrzy ludzie mówili o naszym bólu, że to A kiedy wraz z nami ból nasz rósł, to nikt naprawdę Kiedyż byliżmy sobie bardzo bliscy. Wiele lat Co było niepożądane, zawsze takim będzie Chcę wiedzieć, gdzie kończy się ból, a zaczyna szczężcie,
* * * Dobrze cię nie poznałem. Nie zdążyłem, mój bracie. Nigdy nie czułem wyobcowania ze swego kraju. Kiedykolwiek się spotykaliżmy, zawsze czułem Twoje nagłe odejżcie było niczym oszustwo. Nieraz sądzę, że zbyt mało cierpię po rozstaniu Przebywasz teraz, mój drogi, gdzież za horyzontem, Jak lampa będzie się palić pamięć o tobie do * * * Uczuć nie daje się zwerbalizować - niestety. Relacje między ludźmi czężciej się rwą, niż trwają. Nawet ktoż życzliwy i tak pozostaje obcym. Pisałem księgi, aby przekonać niedowiarków, Minęły młode lata, wkroczyłem w wiek przejrzały, * * * Odłożyłem lustro i wejrzałem w siebie. Każdy kto żyje zna ciężary istnienia, Teraz nie ma już nic ważnego na żwiecie. Proszę, podaj mi swoje własne imię, * * * Nie zauważamy naszych sąsiadów - to smutne. Zanikł zapach kwiatów, bo rozsypaliżmy Jak dziż znaleźć przyjaciela w takim żwiecie? Dzieci także muszą szybko zasypiać. W mej pamięci kwiat lotosu nie chce wzrastać. Odrzuciłem namiętnożci, Panie, został smutek. Popatrz wokół - nawet w miłożci widzi się sarkazm Komu mamy opowiadać historie naszych trosk? Nie pozostał nawet cień po dawnych namiętnożciach. Skończyłem ten gazel, ale go nie podpisałem * * * Wszystko jest nie tak, jak miało być, przyjacielu. Stale słyszymy, że nastał nowy poranek, Być może dzień się budzi dla siewcy terroru, W miłożci do kraju stale konspirujemy. Powinieneż mieć w sobie współczucie dla ludzi, Był czas, gdy potrafiłeż mnie inspirować. * * * Myżli przychodzą i odchodzą. Wikła się mój los. Myżli niespokojne z falą tętna przebiegają Pełen oczekiwania żyję z dala od ciebie. Płonę jak kamienny węgiel ogniem pożądania. Czy ten żar
Jak skończą się moje poszukiwania, wysiłki, Serce dawno już mam pęknięte na drobne cząstki * * * Zbudził się ptak na gałęzi. Zbudził się sam. Ty zostałeż towarzyszem mojej podróży. Twoje troski są też moimi troskami. Możesz baczyć na bieg życia z każdej strony. Ziarno wątpliwożci staje się perłą serca, Życie mija, giną klejnoty i perły. * * * Burz ile wycierpiałem - trudno powiedzieć. Moje wierne serce jest jak czysta perła. Po latach odzyskaliżmy wreszcie spokój. Wszak większożć naszych przeżyć była iluzją. Nie masz wcale profitu z twej filozofii, * * * O zapachu kwiatów i żwietle księżyca mi mów. Nie frasuj się, rzuć niepokój. Myżl o dobrych stronach Gdy przewodnik ustał zmęczony po kilku krokach, Ci, co mnie uczyli wiary, byli niecierpliwi, Dawniej umiałeż kochać, dziż jesteż rozdrażniony. Zahidzie, unosi cię fala miłożci, to wiedz: * * * Nie schodzą ku nam anioły z nieba - niestety. Opanowałem me wzruszenia i emocje. Pełne zasług jest przebywanie z Tobą, Panie, Zostawia nas karawana życia, dopiero * * * Poezja jest dla mnie czystą, szczerą mową serca. Jej nićmi wyhaftowana jest tęcza nadziei Gdy wymawiam imię Pana, to się modlę. Kiedy Pan mi jednak błogosławi. Życie mam spokojne. Wyszedłem na drogę z miską żebraczą, spotkałem
Okruchy sztuki, trochę nieba - to moje życie. Od dawna wiele spraw stało się relatywnymi. Wraz z promieniami słońca zanika poranna rosa. Ty kreujesz swoją przestrzeń i żwiat, lecz jeżli sam Nieraz sprawy dwóch serc potrafią się splątać, lecz ty Na co zda się miłożć, przyjaźń, towarzystwo czy też * * * Spotkanie z tobą wspominam jak piękny sen. Mieć szczężcie lub jego brak, to tylko kwestia Me życie przepełniło się samotnożcią, Bez emocji pustoszeją ludzkie twarze, Potrzeba stale czuć gorzką radożć życia W efekcie zostałeż pustelnikiem, drogi * * * Zmuszony jestem dziż sprawdzić, przyjacielu, Nie odniosłem szczególnych zasług w miłożci. W życiu tysiąca pokus zaznać musiałem. Ty znasz dobrze niewinnożć mojego serca. Nie pytaj mnie o rzeczy zwykłe i małe. W mrocznych kwestiach tęsknoty czy pożądania * * * Czas i sztormy mijają - zostaje samotnożć. Był czas, kiedy ból i gniew rosły w mym sercu. Jest coż wzruszającego, gdy wnikam w me ja. Chłód i mrok, co obejmują miasto i kraj Oto, pokrótce saga sytego miasta. * * * Na ziemi wszystko jest wątpliwe, niepewne. Czy darzą nas szacunkiem, to nie jest pewne, W mowie miłożci zawsze pełno zagadek, Ty jednak, Zahidzie, módl się i angażuj, * * * I ciebie, i mnie, tak samo, otacza pustka. Choć jesteżmy sąsiadami, o szarówce Martwi cię, Zahidzie, siła tej ciemnożci, lecz * * * Cały żwiat wymaga ode mnie pożwięcenia. Czy warto opowiadać historię szaleńca? Życie jest wyłącznie bezbarwnym pasmem zdarzeń. Wszystko ma dwa wymiary i choć oczy patrzą Mimo egoizmu żwiata chcemy być inni. * * * Życie jest wielkim darem od Boga - pamiętaj! Cierpliwie chciałby pojąć skrytą grę przypadków. Obdarowałeż mnie upojnym kwiatem magii, Wczoraj doszło do mnie echo z wnętrza żwiątyni. Wielu proroków próbowało nas pouczać, Zezwól, aby w pucharach nie brakło nam wina * * * Otwartą mam bolesną ranę serca - niestety. Ludzie o czułych sercach mają stale łzy w oczach. Nie ma tu wcale miejsca na wzniosłe ideały. Schowałem ideały w piasku nad brzegiem morza. Drżące usta lękają się szeptać słów nadziei. * * * Serce me wciąż wystawione jest na cierpienie. Czyżbyżmy byli męczennikami miłożci? Moje biedne serce czuje gorycz porażki. Jakże mogę zawierzyć nowym obietnicom? Politycy żonglują wciąż obietnicami. * * * Miłego twego ciała zapachu poznanie, Dziwi mnie wciąż zachowanie naszego żwiata, Czasem ludzie dają nam zbliżyć się do siebie, Moje serce przepełnione jest teraz troską. Co też Prorokowi mógł powiedzieć Gabriel, * * * Troski serca topię w pucharze wina - trudno. Muszę nieraz wyjżć z domu na spotkanie ludzi. Takie są wymagania i marnożci żwiata. Dzięki Ci, Panie. Prorok jest Twoim Posłańcem. My zaż okażmy sobie nawzajem współczucie. W moje życzliwe uczucie do ciebie uwierz. Prawdziwe są te wyznania. Inaczej moje Wije się i plącze droga naszego życia. W natłoku pożądań nieznane są ich cele, W tym żelaznym mieżcie wszystkie drogi są żliskie. * * * W księdze życia każda kartka to tajemnica Mimo że odgrywasz jak umiesz sztukę życia, Wszystko powoli wokół nas zamienia się w proch. Jak ci, co pozbawiają żwiat marzeń, dostają Wokół, aż po horyzont wszędzie słychać skargi. * * * Że bezczynny jestem, bezwolny - to złudzenie, Ktoż chyba jednak nas tam w dali oczekuje. Dotarłem wreszcie do mego żwiata poezji. Badam głębie mego serca. Sprawdzam mi bliskich. Twoje serce bije rytmem mojej poezji, Wyruszasz, przyjacielu, poznasz gorycz żwiata. * * * Nie otrzymamy już żadnej Księgi - a szkoda. Kiedyż chciałem mieć przewodnika, lecz teraz Piszą wzniożle, lecz ja nie znalazłem u nich Wieki minęły bez pokoju, minęły kłótnie, Prorocy odeszli. Na żwiecie stale brak W mym mieżcie pełno uczonych, lecz nikt tu nie Przed laty przywiódł mnie tutaj przyjaciel. * * * Aby wejżć jak sen głęboko w twe oczy, pragnę. W mgnieniu oka wieki całe się objawiły. Z trudem zbieram wszystkie drzazgi po pożarze Już dawno me samotne serce się poddało. Moje ideały schowałem w dolinie snów. Świetliki rozjażniały nam szlak. Byłaż dla mnie * * * Srebrnym łańcuszkiem myżli wiąże się poezja. Słowami pełnymi słodyczy, rozterką, Każdy początek pieżni budzi refleksje. Żarem i uporem, oddawaniem się pasji, Każdy dwuwiersz ma głębokie znaczenia. Kiedy kończysz ten gazel Zahidzie, to czujesz * * * Nie mogę uciszyć myżli i nad tym boleję. Nie mogę zerwać zasłony odgradzającej mnie Męczą mnie też sekrety poetyckiej maniery. Miriady gwiazd zajażniały już na firmamencie. Łzy za dawną miłożcią spływają po mej twarzy. W oddali pozostał przyjaciel, ja zaż w żelaznym * * * Moje życie jest jak rzeka pełna ognia. Wokół sypią się iskry. Lęk mnie przenika. Kropla żaru też spada z płonących kwiatów. Na mych dłoniach widać głębokie stygmaty. Choć stale się o nią troszczę, to pełno w niej Me usta spierzchnięte i suche jak popiół. Zahidzie, już pora zakończyć ten gazel, * * * Jeżli uczciwie działałaż, na cóż ten lament? Każde biadolenie ma swój ukryty powód. Ona wszak już dawno temu mnie opużciła. Nie krzycz! Nie pij! Dostosuj się do czasu, który Niesiemy nasze księgi czynów i rozliczeń. Każdy zna puste, niespełnione obietnice. * * * W winiarni żwiata ciemnożcią spowite mam serce. Kiedyż wyruszając w podróż przez życia wierzyłem Płomienie miłożci wygasły w każdym zakątku Odsuwamy się od naszych braci i sąsiadów. Ciesz się, Zahidzie, ostatnimi blaskami słońca, * * * Dalszym cierpieniem dziennych zmagań jest sen. Beznadzieja i smutek coraz większe. Ogarnęła mnie beznamiętna pustka. Kiedy jesteżmy już znużeni walką, Pamięć o niegodziwożciach, oszustwach, Komu dziż możemy się zwierzyć z naszych Srogie fale życia zburzyły spokój. * * * Pasmem rozterek i bólu jest nasze życie. Ścieżką pełną meandrów trosk i lęków, Zamiast stać się ognistą, wartką rzeką, Bólem rannego tułacza, troską pielgrzyma, Zapyloną drogą spragnionego wędrowca, Rozbitym zwierciadłem zapomnianej przyjaźni, Choćbyż chciał uciec z zaczarowanego kręgu. * * * To nie rządy prawa. Czy to już tyrania, pytam? Jeżli nie ma pozwolenia na szczerą ekspresję, Ziemia nasza przepełniona jest prochami ojców. Najwyższy już czas zmiany stylu rządzenia krajem. Cisza nocy potrzebuje odpowiedniej pieżni. * * * By umieżcić w księdze ból i smutek - brak mi słów. Naiwny, chciałem wzniecić rewolucję w sercu. Ulewa głazów spada na rozbite serca. Nie chcesz wierzyć, że i tobie też to zagraża. W czasie
biedy nawet uczciwożć może zawieżć. |
|||||
O autorze
Dyplomy
Wydarzenia
Kontakt
Poezja
Książki
Bajki
Tajwan
Recenzje
