Dżalalauddin Rumi jeden z największych mistycznych poetów perskich — żył w XIII wieku; urodził się w Balchu, a zmarł w Konii. Był wyznawcą sufizmu religijnego od-łamu islamu. Sufi to człowiek „chodzący we włosiennicy” ubogi, czczący Boga muzyką, tańcem śpiewem, a w czasie swych unie-sień niekiedy popijający wino. Jeden z wielkich poetów sufizmu Ibn Arabi pisał: „Gdziekolwiek prowadzi mnie mój wielbłąd, podążam za religią Miłości”. I właśnie wyznawanie owej wiary związanej z roztopieniem się w Najwyższym jest zasadniczym credo sufich. Również Rumi uważał, że wszystkie religie są ścieżkami do Boga, a jedynym Jego przykazaniem jest miłość do Stwórcy, do człowieka i wszelkiego stworzenia. Nawet obecnie, po ośmiuset latach, głos Rumiego przekracza barierę czasu, religii i kultury. To co wtedy mówił mistrz, brzmi tak, jakby powiedział to teraz. Zbiór rubajatów, który czytelnik ma przed sobą, jest największym dwujęzycznym wydaniem w języku polskim. Wiersze pochodzą ze „Zbioru Szamsa Tebriziego”, jednego z najważniejszych dzieł Rumiego. Ułożone są w trzy zasadnicze grupy. W pierwszej, mistycznej zawarta jest poezja religijna wyrażająca tęsknotę za Bogiem i duchowym nauczycielem Rumiego, Szamsudinem Muhammadem z Tebrizu. W drugiej przeważają wskazówki moralne i typowe dla sufizmu uwielbienie poezji, muzyki i tańca. Trzecia to zapewne reminiscencje młodzieńczych lat mistrza, to subtelne i wzruszające liryki przedstawiające trudy i uniesienia miłości, która zawsze jest odpryśniętą iskierką wielkiej miłości do Stwórcy.


Zapraszam do przeczytania Rubajatów

 

Modlitwy


Derwisze


O miłości



 

O autorze Dyplomy Wydarzenia Artykuły Kontakt
Aforyzmy Moje Youtube Tajwan Recenzje
Poezja Książki Bajki Książki medyczne

 


Strona główna

Licznik: