Wydanie I, 2005.

Stron 85, format A5,

papier kredowany.
Oprawa miękka, uszlachetniona, klejona.

Copyright 2005: Andrzej Kotnowski

Wydawca:
Andrzej Kotnowski - AKOT

ISBN: 83-87340-92-8

 

O poecie

Mir (Mohammad Taki Mir) urodził się w 1722 roku w Allahabadzie a zmarł w 1810 roku w Luknow. Był wybitnym poetą hinduskim piszącym w języku urdu. Urodził się w rodzinie pobożnego muzułmanina. Ojciec jednak zmarł gdy Mir był jeszcze chłopcem. Do siedemnastego roku wychowywał go stryjek ale i ten zmarł pozostawiając chłopca sierotą. Przez trzy lata młodzieniec, mający już pewne osiągnięcia poetyckie otrzymywał stypendium w wysokości jednej rupii dziennie od arystokraty Amira ul Umara. W tym czasie Mir mieszkał w Delhi. Musiał je jednak opuścić w czasie perskiej inwazji Nadir Szaha. Przeniósł się do Luknow, lecz zawsze tęsknił za stolicą. Najlepsze wiersze Mira powstawały w trzech formach: gazeli (liryka miłosna), masnawi (moralitet lub przypowieść mistyczna) i kasydy (panegiryku). W swych wierszach Mir wychwalał wszechmoc Boga, pytając przy tym o powody nieszczęść widzialnego Świata oraz często skarżył się na niespełnioną miłość.

O gazelu

W krajach islamu i Indiach uważa się, że gazel (ghazal) to liryczna (lub mistyczna) rozmowa z ukochanym czy Ukochanym. Gazele muszą mieć określoną strukturę poetycką, która wywodzi się z wielowiekowej tradycji. Wedle tej tradycji gazel składa się ze zbioru kilku lub kilkunastu dwuwierszy (szer), które podporządkowane są regułom: beher, matla, maqta, kaafijaa i radif. Szer to krótka dwuwierszowa forma poetycka niekiedy tematycznie niepowiązana z następnym dwuwierszem. Tak więc gazel to zbiór dwuwierszowych zwrotek o określonej strukturze wewnętrznej. Beher to rytmika szer. Oba wiersze szer muszą posiadać ten sam beher (rytm). Wszystkie szer gazeli muszą posiadać ten sam rytm. Radif to zasada, że wszystkie drugie linie każdego szer muszą kończyć się tym samym słowem. Kaafijaa to zasada, że wszystkie słowa poprzedzające radif muszą mieć ten sam rytm. Matla to zasada, że w pierwszym szer gazela (w pierwszym dwuwierszu) musi być ten sam radif (to samo zakończenia). Maqta jest wreszcie zasadą, że na końcu gazela powinien być wymieniony przydomek jej twórcy. Prawie każdy z wielkich twórców gazeli wypełniał tę zasadę i dzięki temu często lepiej jest znany z przydomka niż z jego prawdziwego nazwiska. Widzimy więc, że gazel to utwór skomplikowany, o określonej rytmice i wielokrotnych powtórzeniach ważniejszych słów. Przez to wiersz był nadzwyczaj melodyjny, wpadający w ucho i z przyjemnością powtarzany przez liczne rzesze wielbicieli poezji, również przez prostych ludzi, których pozyskiwał swą zazwyczaj dowcipną treścią.

O autorze przekładu filologicznego

Surender Bhutani zaczął pisać poezję, będąc młodzieńcem. Jego przydomkiem literackim jest Zahid, co oznacza samotnika - pustelnika. Wydał dotąd 5 tomików poezji w języku urdu. Wiele jego wierszy ukazywało się w magazynach literackich Indii i Pakistanu. Życie i filozofia, to główne pola jego zainteresowań i twórczości. Od czasu studiów, a następnie pracy akademickiej jako profesor arabistyki i studiów islamskich zafascynowany jest mistyką sufizmu i jej poetycką ekspresją - gazelami. Obecnie mieszka w Polsce.

O autorze przekładu poetyckiego

Janusz Krzyżowski jest lekarzem i podróżnikiem zafascynowanym Orientem. Wydał kilka albumów poświęconych kulturze Indii oraz dokonał przekładu sufickiej poezji perskiej. Jest również autorem książek dla dzieci przedstawiających bajki Wschodu. Obecnie pracuje wspólnie z Surendrem Bhutanim nad tłumaczeniami poetów piszących w języku urdu.

O autorze zdjęć

Andrzej Kotnowski, inżynier budownictwa, absolwent afrykanistyki, podróżnik i fotograf. Jest autorem kilku wystaw fotograficznych i zdjęć w albumach "Muzyka Indii", "Magia Indii" i "Buddyjskie szlaki". Prezentowane w książce zdjęcia wykonane zostały w trakcie podróży do Iranu i Indii.

     
   
 


 

O autorze Dyplomy Wydarzenia Artykuły Kontakt
Aforyzmy Moje Youtube Tajwan Recenzje
Poezja Książki Bajki Książki medyczne

 


Strona główna

Licznik: